غزلی از امیرخسرو دهلوی - آنکه از جان دوست تر می دارمش
| آنـکــه از جــان دوســت تــر مـی دارمـش | گـر مـرا بـگـذاشـت مـن نگـذارمـش |
| دل بـــدو دارم ز مـــن رنـــجـــیــد و رفـــت | مـی دهم جـان تـا مـگـر بـاز آرمـش |
| آنـکـه در خــون دل مـن خــســتــه اســت | من دو چشم خویش می پندارمش |
| قــــالــــب بـــــی روح دارم، مــــی بـــــرم | تـا بــه خـاک کـوی او بــسـپـارمـش |
| می دهم جان روز و شب در کوی دوست | گـوهری زین بـیش اگـر در کـارمـش |
| روی در پـــای تـــو مــی مــالـــم، مــرنــج | گر بـه روی سخـت خـود می آرمش |
| گــر چــه رویــش داد بــر بــادم چــو زلــف | همـچـنان جـانب نگـه مـی دارمـش |
| گــر چــه هـســت او یـار مــن، مـن یـار او | مـن کـجـا یـارم کـه گـویـم یـارمـش! |
| هـیـچ رحـمـی نـیسـت بـر بـیمـار خـویش | آن طـبـیـبـی را کـه مـن بـیمـارمـش |
| بــا دل خــود گـفـتــم او را، چــیـســتــی؟ | گفت خـسـرو، او گل و من خـارمش |
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳۹۱/۰۸/۱۶ساعت توسط رضا
|
