اللَّهُمَ قَنِّعْني بِما رَزَقْتَني، وَاسْتُرْني وَعافِني أَبَداً ما أَبْقَيْتَني وَاغْفِرْ لِي وَارْحَمْنِي إِذا تَوَفَّيْتَنِي. اللَّهُمَّ لا تُعْيِنِي فِي طَلَبِ ما لَمْ تُقَدِّرْ لِي. وَما قَدَّرْتَهُ عَلَيَّ فَاجْعَلْهُ مُيَسَّراً سَهْلًا. اللَّهُمَّ كافِ عَنْ والِدَيَّ وَكُلَّ مَنْ لَهُ نِعَمُةً عَلَيَّ خَيْرَ مُكافاةٍ. اللَّهُمَّ فَرِّغْنِي لِما خَلَقْتَنِي لَهُ، وَ لا تَشْغَلْنِي بِما تَكَفَّلْتَ لِي بِهِ، وَلا تُعَذِّبْنِي وَ أَنا أَسْتَغْفِرُكَ، وَ لَا تَحْرِمْنِي وَ أَنا أَسْأَلُكَ. اللَّهُمَّ ذَلِّلْ نَفْسي وَ عَظِّمْ شَأنَكَ فِي نَفْسِي وَ أَلْهِمْني طاعَتَكَ وَالْعَمَلَ بِما يُرْضيكَ وَ التَّجَنُّبَ لِما يُسْخِطُكَ، يا أَرْحَمَ الرّاحِمينَ.
خدايا، مرا به آنچه كه روزىام دادهاى، قانع دار، خدايا، عفت مرا محفوظ دار، و عافيت وسلامت را همواره نصيبم فرما، خدايا، مرا به هنگام مرگ مشمول رحمت و غفران خاص خويش فرما. خدايا، آنچه را كه بر من مقدر ساختهاى، سهل و آسان بدار، و آنچه روزى من نيست مرا در بدست آوردن آن كمك مفرما، خدايا، پدر و مادر و كسانى راكه حقوقى بر عهده ما دارند به بهترين شكل كفايت فرما، خدايا، مرا براى آنچه كه خلقم كردهاى فراغت عنايت فرما، و در آنچه خودت كفيل آن گشتهاى مشغول مدار، خدايا، درحالى كه از تو طلب رحمت دارم، مرا عذاب مفرما و در حالى كه از تو درخواست مىكنم محرومم مدار. خدايا، نفس مرا خوار و ذليل و مقام خود را نزد من بزرگ فرماو اطاعت از عوامل خشنودى خودت را به من الهام فرما و اجتناب از آنچه مايه غضب توست، عنايت بدار، اى بخشندهترين بخشندگان جهان.
منبع: ادعيه فاطميه (دعاهاى روزانه حضرت زهرا (س))، ص: 109 - مرحوم محمد دشتی
بحار الأنوار، ج 95، ص 406. و. مهج الدعوات ص 175. و. كتاب عوالم ج 11 ص 234 اعيان الشيعة ج 2 ص 319.
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۴۰۲/۰۸/۲۱ساعت توسط رضا
|
امّا روايات دسته دوم خاص است و مىگويد: قبل از قيام امام زمان عليه السلام نهضتها و قيامها به شكست مىانجامند، الّا يك قيام كه از قم آغاز مىشود و به طرف قدس مىرود
(ثُمَّ يَتَوجَّهَوُن الى فِلِسْطين)
قيامى كه در هنگامه ظهور امام زمان عليه السلام صورت مىپذيرد.
كه نشانههاى آن قيامِ پيروز همه، در انقلاب اسلامى ما جمع است.
منبع: آينده و آينده سازان (ارزيابى تحولات آينده جهان و نقش ايرانيان در ظهور حضرت مهدى عجل الله تعالى فرجه، ص: 47
45- قال على عليه السلام:
وَ سَتأْتىِ الْيَهُودُ مِنَ الْغَرْبِ لِانْشاءِ دُوْلَتِهِمْ بِفِلسْطين
قال النَّاسُ يا ابَاالْحَسَن انّى تَكُونُ الْعَرَبُ؟
قال: تَكُونُ مُفَكَّكَةُ الْقُوَى مُفَكَّكةُ الْعُرَى غَيْرُ مُتَكاتِفةُ وَ غَيْرَ مُتَرافَةُ، ... وَ سَتأْتىِ الْنّجْدَةَ مِنَ الْعِراقِ كُتِبَ عَلَى راياتِها الْقُوَّةُ وَ تَشْتَرِكَ الْعَرَبُ وَالاسْلامُ كافَّةً لِتُخلِّصِ فِلِسْطينَ، مَعْرِكَةً وَ اىُّ مَعْركَةٍ؟
فى جُلِّ الْبَحْرِ تَخوُضُ النَّاسُ فِى الدِّماءِ وَ يَمْشِى الْجَرِيحَ عَلَى الْقَتِيل ... وَ ايمُ اللّهَ يُذِبّحُونَ ذَبْحَ الْنّعاجَ حَتَّى لايَبْقَى يَهُودِىٌّ فِى فِلِسْطين»
حضرت على عليه السلام فرمود:
زود است كه يهود از غرب براى ايجاد كشور و دولت يهود به فلسطين بيايد
پرسيدند عربها كجا هستند؟ فرمود: در آن زمان عربها از هم جدا و متفرّقند، و اتّحاد و انسجام ندارند
اما به زودى نيروئى اهل كارزار از عراق حركت مىكنند، كه بر پرچمهاى آنان كلمه «قوّة» نوشته شده است، «1» و اسلام و عرب باهم متّحد و شريك مىشوند، و همه حركت مىكنند براى آزادى فلسطين، معركه و ميدان كار زارى بر پا خواهد شد چه معركهاى؟!! كه در كنار دريا مردم در خون فرو رفته و شنا مىكنند، و مجروحين از روى بدن كشته شدگان راه مىروند
قسم به خدا كه همه يهوديان را چون گوسفند سر مىبرند تا اينكه يك يهودى هم در فلسطين باقى نمىماند
منبع: آينده و آينده سازان (ارزيابى تحولات آينده جهان و نقش ايرانيان در ظهور حضرت مهدى عجل الله تعالى فرجه، ص: 160
م كه وعده عذاب و خرابى و بلاهاى فروان به آن دادند از قبيل
52- قال على عليه السلام:
الاياوَيْلَ بَغْداد مِنَ الرِّىّ مِنْ مَوتٍ وَ قَتْلٍ وَخَوْفٍ يَشْمُلُ اهْلَ الْعِراقٍ اذا حَلَّ بَيْنَهُم السَّيْفُ فَيْقُتَل ماشاءَاللّهُ، وَ عَلامَةُ ذلِكَ اذا ضَعُفَ سُلْطانُ الرُّومِ وَ تَسلَّطَتِ الْعَرَبُ فَعِنْدَ ذلِكَ تَخْرُجُ الْعَجَمُ عَلَى الْعَرَب وَ يَمْلِكوُنَ الْبَصْرَة
الا يا وَيْلَ لِفِلسْطينَ (قسطنطنين) وَ ما يَحِّلُ بِها مِنَ الْفِتَنِ الّتَى لاتُطاقُ
وَ الاياوَيْلَ لِاهْلِ الدُّنْيا وَ ما يَحِّلُ بِها مِنَ الْفِتَنِ فى ذلِكَ الزَّمانِ جَميعُ الْبَلْدانِ الْغَرْبِ وَالشَّرْقِ وَ الْجُنوُبِ وَالشَّمالِ
الا وَ انَّهُ تَرْكَبُ النَّاسُ بَعْضُهُم عَلَى بَعْضٍ تَتَوائِبَ عْلَيْهِمِ الْحُرُوبُ الدَّائِمَةُ وَ ذلِكَ بِما قَدمَّتْ ايْدِيهِمْ وَ مارَبُّكَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ:
على عليه السلام فرمود:
آگاه باش! اى واى بر شهر بغداد، از جانب تهران بلائى كه متوجّه او مىشود از قتل و مرگ و ترس كه شامل همه مردم عراق مىگردد
هرگاه جنگ در عراق واقع شود آنقدر از مردمش كشته مىشود تا آنجا كه خدا بخواهد و نشانه و علامت آن اين است
1- دولت روم ضعيف مىشود «يعنى حاميان صدّام»
2- و عرب مسلّط مىگردد (گروهى از آزادگان عرب)
در آن زمان ايرانيان قيام مىكنند، و بصره را فتح كرده تصاحب مىنمايند
آگاه باش! واى بر مردم فلسطين از فتنهها و جنگها كه در آن واقع مىگردد، و انسان طاقت آن را ندارد
و واى بر مردم دنيا، تمام كشورهاى شرق و غرب و جنوب و شمال، از جنگها و فتنههايى كه واقع مىشود
آگاه باش، در آن زمان گروهى گروه ديگر را مستعمره مىكند، و بكار مىگيرند، و همواره جنگ در ميان آنها خواهد بود، و اينها همه نتيجه، جنايات و اعمال خودشان است زيرا خدا به بندگانش ظلم روا نمىدارد «1»
منبع : آينده و آينده سازان (ارزيابى تحولات آينده جهان و نقش ايرانيان در ظهور حضرت مهدى عجل الله تعالى فرجه، ص: 169
+ نوشته شده در پنجشنبه ۱۴۰۲/۰۸/۱۱ساعت توسط رضا
|
٢١٤٣. مَن صَبَرَ صَبَرَ قَليلاً
٢١٤٣. هر كه شكيبايى كند شكيبايى او اندك خواهد بود
١٠٢٤٠. الإمامُ عليٌّ عليه السلام - في صفةِ المتّقينَ -: صَبَرُوا أيّاماً قَصِيرَةً، أعقَبَتهُم راحَةٌ طَويلَةٌ.
١٠٢٤٠. امام على عليه السلام - در وصف پرهيزگاران - فرمود: چند صباحى شكيب ورزيدند و در پى آن به آسايشى طولانى دست يافتند.
١٠٢٤١. عنه عليه السلام: مَن صَبَرَ ساعَةً حُمِدَ ساعاتٍ.
١٠٢٤١. امام على عليه السلام: هركه يك ساعت شكيبايى كند، ساعتها ستوده شود.
١٠٢٤٢. الإمامُ الصّادقُ عليه السلام: إنَّ مَن صَبَرَ صَبَرَ قَليلاً، وإنَّ مَن جَزِعَ جَزِعَ قَليلاً.
١٠٢٤٢. امام صادق عليه السلام: هركه شكيبايى كند، اندكى شكيبايى كرده و هركه ناشكيبى كند، اندكى ناشكيبى كرده است [زيرا عمر كوتاه است و گرفتاريها زود گذر].
١٠٢٤٣. عنه عليه السلام: كَم مِن صَبرِ ساعَةٍ قد أورَثَ فَرَحاً طَويلاً، وكَم مِن لَذَّةِ ساعَةٍ قد أورَثَت حُزناً طَويلاً!
١٠٢٤٣. امام صادق عليه السلام: بسا لحظهاى شكيبايى كه شادى درازى را در پى آورَد و بسا لذّتى آنى كه اندوهى طولانى بر جاى گذارَد.
١٠٢٤٤. الإمامُ الكاظمُ عليه السلام - في وصيَّتِهِ لهِشامِ بنِ الحَكَمِ -: ياهِشامُ، اصبِرْ علىٰ طاعَةِ الله، واصبِرْ عن مَعاصِي الله؛ فإنّما الدنيا ساعَةٌ، فما مَضىٰ مِنها فليسَ تَجِدُ لَهُ سُروراً ولا حُزناً، وما لَم يَأتِ مِنها فليسَ تَعرِفُهُ، فَاصبِرْ علىٰ تلكَ الساعَةِ التي أنتَ فيها فكأنّكَ قدِ اغتَبَطتَ.
١٠٢٤٤. امام كاظم عليه السلام - در سفارش به هشام بن حكم - فرمود: اى هشام! بر طاعت خدا شكيبايى بورز و در ترك معاصى او شكيبا باش؛ زيرا دنيا لحظهاى بيش نيست. آنچه از آن گذشته، جاى شادى و غم ندارد و از آنچه نيامده نيز خبر ندارى. پس لحظهاى را كه در آن به سر مىبرى، صبور باش چنان كه گويى خوشبخت و نكوحالى.
منبع: کتاب میزان الحکمه
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۴۰۲/۰۸/۰۸ساعت توسط رضا
|
