مطالب جالب

امام صادق (ع) و مدح زيد بن على‏
 (1) 13- حسن بن راشد روايت مى‏كند كه: نام «زيد بن على» را نزد امام صادق- عليه السّلام- بردم و از او بدگويى كردم. حضرت فرمود: اين گونه سخن مگو، خداوند عمويم زيد را رحمت كند، نزد پدرم آمد و گفت: مى‏خواهم بر عليه طاغوت زمان، قيام كنم.
پدرم فرمود: اين كار را نكن زيرا مى‏ترسم كه تو را بكشند و در كوفه به دار آويزند. آيا نمى‏دانى كه اگر يكى از فرزندان فاطمه- سلام اللَّه عليها- قبل از خروج سفيانى، قيام كند، كشته مى‏شود؟
سپس امام صادق- عليه السّلام- به من گفت: اى حسن! مادرم فاطمه، دامانش پاك است و خدا آتش را بر ذريّه او حرام كرده و در شأن ذريّه فاطمه، اين آيه شريفه نازل شده است:
ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنا مِنْ عِبادِنا فَمِنْهُمْ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ وَ مِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَ مِنْهُمْ سابِقٌ بِالْخَيْراتِ «2».

«ظالم لنفسه» همان كسى است كه امام زمانش را نشناسد. و «مقتصد» كسى است كه امام خود را بشناسد. و «سابق بالخيرات» امام است.
سپس فرمود: اى حسن! ما اهل بيت هستيم و هيچ يك از ما از دنيا نمى‏رود مگر اينكه فضل و خوبى هر صاحب فضلى را اقرار كند.

منبع: جلوه‏هاى اعجاز معصومين عليهم السلام، ص: 221 و 222