غــمــزه مــردم کــشــی پــرده صــبــرم دریــد - غزلی از امیر خسرو دهلوی
| غــمــزه مــردم کــشــی پــرده صــبــرم دریــد | مـن نـرســیـدم بــدو، کـام بــه جــانـم رسـیـد |
| بــاد نـه ام زیـن بــلـا چــنـد تــوانـم گــریـخــت | سـنـگ نـه ام، این جـفـا چـنـد تـوانـم کـشـیـد |
| بـی دلم، ای مردمان، تـوبـه نخواهم شکست | عـاشـقـم، ای دوسـتـان، پـند نخـواهم شـنید |
| سـوخـتـم، این آه گـرم چـنـد نـهـانـی کـشـم؟ | گـریه نـخـواهـم گـشـاد، جـامـه نـخـواهم درید |
| دل ز من آن روز بـرد کو بـه خوشی خفتـه بـود | بـاد بـر او می گـذشـت، مـوی سـیه می بـرید |
| دی که گشادی خدنگ، خوش پسرا، بر شکار | شب همه شب تا به روز در دل من می خلید |
| بــهـر خــدا رخ بــپــوش یـا ز نـظــر دور مـشــو | کـافــت جــان بــیـش ازیـن مـا نـتــوانـیـم دیـد |
| پـــیــش خـــیــال تـــو دوش از گـــلــه دل مــرا | قصه بـه لب می گذشت، اشک بـرو می دوید |
| در سـر خـسـرو چـنان شـسـت خـیالت که گر | کــار بـــه تــیــغ اوفــتـــد، زو نــتــوانــد پـــریــد |
امیر خسرو دهلوی
به نقل از:
+ نوشته شده در پنجشنبه ۱۳۹۱/۰۴/۲۲ساعت توسط رضا
|
