اصول كافى-ترجمه مصطفوى، ج‏2، ص:  ۵۵ و 56

       1- Galaxy Tab سامسونگ

این کامپیوتر تبلت برپایه سیستم تلفن همراه Galaxy S سامسونگ طراحی شده و به سیستم عامل اندروید نسخه 2.2 و یک مانیتور 7 اینچ مجهز است. تجهزات ارتباطی کامل، اپراتورهای متعدد موبایل که از آن پشتیبانی می‌کنند و مزیت‌های سیستم عامل اندروید نسبت به iOS این تبلت را به جدی ترین رقیب آی‌پد تبدیل کرده‌است.[سامسونگ جدیدترین رقیب آی‌پد را معرفی کرد]

2- Cisco Cius

شاید خیلی از مشتریانی که از تبلت برای کارهای شخصی استفاده می‌کنند علاقه زیادی به این تبلت ساخت شرکت سیسکو نشان ندهند. ولی ظاهراً این تبلت 7 اینچی اندروید با بسیاری از ابزار کاربردی سیسکو تبلت محبوب سازمان‌ها و مشتریان حرفه‌ای است.

3- بلک‌بری playbook

مجهز به سیستم عامل QNX بلک‌بری، مانیتور 7 اینچ و قدرت پردازش CPU‌ دو هسته‌ای یک گیگاهرتزی و حافظه RAM یک گیگابایتی این تبلت قرار است به زودی بخشی از بازار تبلت را از آن خود کند. این تبلت تا سال 2011 به بازار عرضه می‌شود.[Playbook معرفی شد]

4- Toshiba Libretto

توشیبا در طراحی این تبلت نوآوری به خرج داده‌است. تبلت Libretto دو مانیتور 7 اینچ چند لمسی دارد که از یکی از آن‌ها می‌شود به عنوان یک کیبورد استفاده کرد. سیستم عامل آن ویندوز 7 است و شباهت زیادی به یک نت‌بوک دارد تا تبلت. ولی ایده طراحی جالبش شانس خوبی برای رقابت با آی‌پد است.

5- ASUS Eee Pad

ASUS که یکی از پنج شرکت برتر تولید کامپیوترهای شخصی است بارها اعلام کرده در سه ماهه اول سال 2011 کامپیوتر تبلت خود را با اندازه 9 تا 12 اینچ با سیستم عامل ویندوز 7، ویندوز Embedded Compact و اندروید گوگل به بازار عرضه خواهد کرد.

6- Lenovo U1 Hybrid

Ideapad U1 Hybrid یکی از محصولات جالب نمایشگاه CES2010 بود. این کامپیوتر در حقیقت یک نت‌بوک قابل تبدیل به تبلت است که می‌توان مانیتور آن را از کیبورد جدا کرد و از آن به عنوان تبلت استفاده کرد. این تبلت وقتی برروی کیبورد و قاب اصلی نصب است با سیستم عامل ویندوز 7 کار می‌کند ولی وقتی آن را جدا می‌کنید به تبلت 11.6 اینچی مجهز به لینوکس تبدیل می‌شود. گرچه انتشار این تبلت تا سال 2011 عقب افتاده ولی لنوو می‌گوید قسمت تبلت آن به نام LePad ماه دسامبر به بازار می‌آید.

7- Archos 10

شرکت Archos که PDA است در سال‌های اخیر علاقه زیادی به ورود به بازار تبلت با سیستم عامل‌های مختلف نشان داده‌است. شاید این محصول 10 اینچی مجهز به سیستم عامل 2.2 اندروید برای Archos محصول خوش قدمی باشد.

8- Viewsonic ViewPad 100

این تبلت 10 اینچی هم دارای ویندوز 7 است و هم اندروید 1.6. نمایشگر LED، یک گیگابایت RAM، پردازشگر 1.66 گیگاهرتزی و دیسک ذخیره حالت جامد 16 گیگابایتی دارد و رقیب خوبی برای آی‌پد به حساب می‌آید.

9- Toshiba Folio 100

Folio تبلت 10 اینچی دیگری از شرکت توشیباست که با سیستم عامل 2.2 اندروید و پردازشگر Nvidia Tegra مجهز شده‌است. قیمت آن هم قرار است نسبت به رقبای دیگر ارزان تر باشد.

10- Hp Slate 500

این تبلت ماه ژانویه در CES2010 توسط استیو بالمر مدیر عامل شرکت مایکروسافت معرفی شد و قرار بود مدت کوتاهی بعد از آی‌پد به بازار بیاید. سپس شرکت Hp اعلام کرد با خرید شرکت Palm قصد دارد این تبلت را به یک تبلت WebOS تبدیل کند. ظاهرا Hp نظرش عوض شد و ماه اکتبر این تبلت مجهز به ویندوز 7 به بازار آمد.

11- LG Android Tab

تنها اطلاعاتی که شرکت LG از این محصول منتشر کرده این است که سیستم عامل آن اندروید گوگل است. چانگ ما، مدیر عامل شرکت LG می‌گوید :"تبلت ما بهتر از آی‌پد خواهد بود!"

12- MSI WindPad 100

این تبلت قرار است هم با سیستم عامل ویندوز 7 و هم اندروید عرضه شود. نسخه ویندوز آن دارای پردازشگر اتم، 2 گیگابایت RAM، دو پورت USB و HDMI و 32 گیگابایت هارد دیسک حالت جامد خواهد بود.

13- Notion Ink Adam

این تبلت با طراحی بسیار باریک، 10 اینچ مانیتور Pixel Qi، پردازشگر Nvidia Tegra2 و سیستم عامل اندروید 2.2، شاید یکی از جدی‌ترین رقبای آی‌پد باشد.

14- ExoPC Slate

این تبلت بیشتر بر پایه فعالیت‌های چندرسانه‌ای طراحی شده‌است. سیستم عامل آن ترکیبی از ویندوز 7 و رابط گرافیکی ساخت شرکت تولید کننده آن‌است. مانیتور ExoPC Slate یازده اینچ و پردازشگر آن از نوع اینتل اتم است.

15- Motion J3500

شرکت Motion اکنون سال‌هاست که برای شرکت‌ها و مشتریان خاص خود تبلت‌های سفارشی می‌سازد. تبلت جدید آن i7 اینتل و سیستم عاملش ویندوز 7 است. سیستم اشاره آن همان اشاره‌گر قلمی مایکروسافت و همچنین صفحه نمایش لمسی خازنی است. قیمتش نسبت به سایر رقاب بالاست ولی از قدرت پردازش بالایی برخوردار است.

16- Fusion Garage JooJoo

این تبلت ابتدا قرار بود به عنوان یک کامپیوتر ارزان قیمت برای مرور اینترنت تحت نام CrunchPad به سفارش سایت TechCrunch با این مانیتور 12 اینچی و سیستم عامل مخصوص عرضه شود ولی اکنون نام آن تغییر کرده‌است و به زودی با قابلیت Multi-tasking و ایجاد گفتگوی تصویری زنده به بازار عرضه می‌شود.

17- Viliv X70 EX

این تبلت شباهت خیلی زیادی به کامپیوترهای قدیمی Ultra Mobile PC شرکت مایکروسافت دارد. X70 یک تبلت 7 اینچی مجهز به سیستم عامل ویندوز و پردازشگر اینتل است که در ماشین نیز می‌توان از آن به عنوان GPS  استفاده کرد.

18- EnTourage eDGe

این تبلت شبیه بلت Libretto توشیباست ولی یک طرف آن کتاب‌خوان E-ink‌ است و طرف دیگر تبلت با سیستم عامل اندروید.

19- Nefonie WeTab

این تبلت دارای سیستم عامل MeeGo، صفحه نمایش 11 اینچی و پردازشگر اتم اینتل است.

20- Augen Gentouch78

قیمت 150 دلاری این تبلت تنها ابزار رقابتش با آی‌پد است چرا که کیفیت تولید و قدرت پردازش بسیار پایینی در مقایسه با دیگر رقبایش دارد.

فیس بوک گزینه های مختلفی برای تنظیم دقیق آنچه که برنامه های کاربردی و کاربران می بینید و یا اینکه در پروفایل فیس بوک خود استفاده می کنند ارائه میکند، اما اگر از تمام تغییرات مطلع نباشید (و فیس بوک اغلب تغییرات مداوم در وب سایتش را دوست دارد) ، شما ممکن است در میان تمام گزینه های موجود احساس سردرگمی کنید. ما دراین مقاله به شما کارآمد ترین راهها را برای استفاده بهتر و داشتن تجربه لذت بخش تر از حساب فیس بوک خود ارائه می کنیم.
اضافی ها را از دسترس فید خبری پنهان کنید.
ساده ترین راه برای کنترل مطالبی که خبرخوان به شما نشان می دهد زدن دکمه ی “مخفی کردن”(“Hide”) برای چیزهایی است که شما نمی خواهید ببینید. فیس بوک از شما خواهد پرسید که آیا می خواهید آن شخص و یا صفحه را مخفی کنید؟ یک بار که شما آن را تایید کنید، دیگر چیزی از آن را دوباره نخواهیددید و به صورت مخفی در خواهند امد.

اگر می خواهید برخی از اینگونه مطالب پنهان شده را دوباره به نمایش درآورید، نگران نباشید. هنگامی که چیزی را مخفی می کنید ، فیس بوک به شما با پیام “XXX(فلان مطلب) از خبر خوان شما پنهان شده است. برای مدیریت این مطالب به گزینه های ویرایش بروید ” هشدار میدهد.
حال، با کلیک بر روی گزینه ویرایش شما لیستی از تمام صفحات و افراد پنهان شده را ببینید. در آنجا ، شما می توانید عنوانهای پنهان را به حالا قبلی خود برگردانده،و به تنظیم برخی از گزینه های اضافی مانند مشخص نمودن حداکثر تعداد دوستان نمایش داده شده در فید زنده (Live Feed)خبری بپردازید.

دوستان و لیست ها
درست مانند شبکه اجتماعی MySpace ، فیس بوک جایی برای گردهم آیی دوستان می باشد. اما بگذارید این را هم بگوییم که : در اغلب موارد ، تنها تعداد کمی از دوستان خوب و واقعی خود را در فیس بوک می توانید بیابید،. در واقع شما در این شبکه با گروهی از آشنایان ، شرکای تجاری ، همکاران سر وکار دارید، و اگر واقعا باعث خوشحالی شما ست که انها را دوست بدانید، باید عده ای از کاربرانی که شما اصلا نمی شناسید و به واسطه دوستی با دوستان شما با انها دوست شده اید را هم باید دوست بدانید.
خوشبختانه ، شما می توانید آنها را در لیست دوستان خود، سازماندهی کرده که اجازه میدهد فید خبری و جعبه گپ خود رابرای هر لیست دوستان به شیوه دلخواه خود فیلتر کنید. این فرایند کمی خسته کننده است ، اما به ما اعتماد کنید، چون این روش می تواند تحول بزرگی را در پروفایل شما ایجاد کند
ما در یکی از مقاله ها مفصلا توضیح دادیم که چگونه به ایجاد و مدیریت فهرست دوستان در فیس بوک بپردازیم، و در اکثر موارد ، آن روش هنوز دقیق و کارآمد است. با این حال ،شبکه فیس بوک پس از آن مقاله دچارتغییراتی در طرح صفحات خود شده و بنابراین بعضی از جزئیات در مورد چگونگی نمایش لیست ها و مدیریت آنها نیز تغییر کردند.

در حال حاضر لیست ها ذیل عنوان “دوستان” در صفحه اصلی فیس بوک نمایش داده می شود ، برای دیدن تمام لیستهایی که شما ایجاد کرده اید روی آن کلیک کنید. علاوه بر این ، برای ویرایش لیست ها ، با کلیک بر روی حساب کاربری(Account) – وضعیت دوستان خود را ویرایش کنید. از آنجا می توانید دوستانتان را از لیست دوستان خود اضافه یا حذف کرده، لیست ها را حذف و یا لیست جدیدی ایجاد کنید.
برای استفاده از لیست ها ، به سادگی به صفحه اصلی خود رفته و بر روی یک لیست کلیک کنید، شما تنها مطالب ایجاد شده توسط افرادی را که شما به فهرست اضافه کرده اید خواهید دید. نکته مهم تر، تعمیم ویژگی لیست به چت باکس است. هنگامی که شما یک یا چند لیست ایجاد کردید، خواهید دید که جعبه چت هم اکنون آنها را به طور جداگانه نمایش می دهد. با کلیک بر روی لیست دوستان، شما می توانید انتخاب کنید که چه لیست هایی از دوستان را می خواهید در چت باکس را ببینید. این خیلی عالی است که شما دوستان زیادی داشته باشید اما اگر بخواهید بتوانیدفقط با تعداد انگشت شماری که شما تعیین می کنید چت کنید.

برنامه های کاربردی
تقسیم دوستانتان به لیست ها به شما کمک میکند تا پروفایل خود رابه سبک فوق العاده ای سازماندهی و مرتب کنید ، اما هنوز شما را از شر تمام برنامه های کاربردی که دوستانتان استفاده می کنند راحت نمی کند! به عنوان مثال ، اگر شما به برنامه Farmville علاقه ای ندارید ، شما احتمالا نمی خواهید مطالبی ببینید مبنی بر اینکه که گیاهان دوستان شما در این برنامه چگونه رشد می کنند!
باز هم این امکان وجود دارد که برنامه ها را طوری تنظیم کنید که آنچه را می خواهید در پروفایل فیس بوک ببینید، و توصیه می کنیم این کار نه تنها به خاطر زیباتر شده پروفایل خود ، بلکه به خاطر حفظ حریم خصوصی و امنیت انجام دهید. با کلیک بر روی حساب کاربری، تنظیمات برنامه (Application Settings) و در آخر نمایش(Show) و Authorized را از منوی کشویی انتخاب کنید. شما احتمالا از میزان برنامه های مجاز به استفاده خود شگفت زده می شوید ؛ لیستی که در طول زمان می تواند تبدیل به لیستی عظیم از برنامه ها شود.

راه های مختلفی برای مدیریت این برنامه ها وجود دارد. اگر شما برنامه ای واقعا نیاز ندارید ، می توانید به سادگی آن را با کلیک کردن بر روی ضربدر کنارش حذف کنید. این مرحله اندکی طولانی است، با این حال ، شما حتی می توانید برای هر برنامه ای به صورت مجزا تنظیماتی داشته باشید. با کلیک بر روی ویرایش تنظیمات (Edit Settings)، می توانید برنامه را از “انتشار فعالیت های اخیر (به صورت پیام های خبری)” به دیوار پروفایلتان منع کنید. همچنین می توانید انتخاب کنید که آیا می خواهید برنامه در نشانکهای(Bookmarks) شما قرار بگیرد یا نه ، و می توانید فضای اشغال شده توسط تب برنامه را در پروفایل خود محدود کنید.
و دیگر چی؟
پس از مرتب کردن برنامه های کاربردی از پروفایلتان، شما هم ریختگی خیلی کمتری در پروفایل فیس بوک خود مشاهده خواهید کرد ، اما به یاد داشته باشید که این روند ادامه دارد. بعد از مدتی ،احتمالا اجازه دسترسی برنامه های مختلفی را خواهید داد و دوباره پروفایل شما توسط چیزهایی که نمی خواهید پر می شود.بهترین راه برای مقابله با این مشکل را برای انجام شده است نگهداری و مرتب کردن پروفایل فیس بوک خود به طور منظم هر چند ماه یکبار است.

با این حال ، اگر شما دستورالعمل های این مقاله را دنبال کرده اید ، فیس بوک شما در حال حاضر مکان متفاوتی است: سازمان یافته تر، کمتر به هم ریخته و به طور کلی لذت بخش تر. ما امیدواریم که این روش ها به شما کمک کرده باشد! اگر شما هر نکته جالب دیگری در مورد مرتب کردن پروفایل فیس بوک به ذهنتان خطور کرد خوشحال می شویم که با ما در قسیمت نظرات در میان بگذارید.
منبع: mashable

حمدرضا شجريان که براي تجليل از عبدالوهاب شهيدي روي سن آمده بود، بعد از مدتها که پشت ميکروفون نرفته بود و صحبتي نکرده بود، درباره شهيدي گفت: «او بزرگ مرد آواز هنر ايران است و ساليان درازي است که دستش را بوسيده‌ام و در حضور او کُرنش کردم

سايت گروه مجلات همشهري: يازدهمين جشن خانه موسيقي ايران با حضور اساتيد اين هنر بزرگ ايراني مانند محمد رضا شجريان، شهرام ناظري ، عبدالوهاب شهيدي و ... روز سه شنبه هفته گذشته برگزار شد. در اين مراسم که با يک ساعت تأخير و با حضور جمع کثيري از هنرمندان برجسته موسيقي و مسئولان موسيقي کشور همچون حميدرضا شاه‌آبادي معاون هنري ارشاد، رضا مهدوي رئيس مرکز موسيقي حوزه هنري، بابک رضايي مديرعامل انجمن موسيقي و عباس سجادي مدير مؤسسه موسيقي نغمه شهر برگزار شد، ابتدا نماهنگي از روند برگزاري جشن خانه موسيقي طي دوره‌هاي گذشته پخش شد.

حميدرضا نوربخش دبير جشن يازدهم در سخناني با ياد کردن از هنرمندان درگذشته موسيقي گفت: امسال در 3 بخش کتب مکتوب، آلبوم و جايزه مشکاتيان فراخواني را ارائه و بر اساس آن بسياري از هنرمندان آثارشان را به دبيرخانه ارسال نمودند اما آنچه که ما امروز به عنوان نفرات برتر اعلام مي‌کنيم قطعا برترين آثار نيستند چرا که تمامي آثار موسيقايي به دستمان نرسيده و نمي‌توان ادعا کنيم که اگر آلبوم و يا هنرمندي به عنوان بهترين انتخاب شود قطعا بهترين است.اما اميدوارم در سالهاي بعد با دقت و کيفيت بهتري اين امر انجام شود. نوربخش با عذرخواهي از عدم حضور برخي از اعضاي خانه موسيقي اظهار داشت: امروز خانه موسيقي درخت تناوري است که متجاوز از هزار عضو دارد. من معتقدم اين خانه تأثيرگذارترين نهاد موسيقي ايران است.

به گزارش ايسنا، محمدرضا شجريان که براي تجليل از عبدالوهاب شهيدي روي سن آمده بود، بعد از مدتها که پشت ميکروفون نرفته بود و صحبتي نکرده بود، درباره شهيدي گفت: «او بزرگ مرد آواز هنر ايران است و ساليان درازي است که دستش را بوسيده‌ام و در حضور او کُرنش کردم و هيچگاه به خود اجازه ندادم که در حضور او عرض هنر کنم و از اين بابت که من آمده‌ام جايزه او را تقديم کنم متاسفم، استاد مرا ببخش و من در اندازه‌اي نيستم که جايزه شما را بدهم».

پخش نماهنگ «سفر عسرت» از شهرام ناظري از ديگر بخش‌هاي اين برنامه بود که به دنبال آن خانه موسيقي از شهرام ناظري به عنوان پيش‌رو در زمينه خواندن اشعار مولانا و فردوسي و محمد موسوي مدير انتشارات ماهور تقدير کردند. پس از آن ، شهرام ناظري اجرايش را در اين مراسم با تک‌نوازي سه تار آغاز کرد ودر ادامه اعضاي گروه «فردوسي» به او پيوستند. ناظري در سخناني گفت: اين قطعه که با گروه اجرا مي‌شود،بسيار طولاني است بنابراين حدود يک چهارم از آن را اجرا مي‌کنيم.

گزارش تصويري اين مراسم به شرح زير است.




استاد محمدرضا شجريان و استاد عبدالوهاب شهيدي


تقدير ظريف و شجريان از شهيدي در مراسم يازدهمين جشن خانه موسيقي


تقدير ظريف وشجريان از شهيدي در مراسم يازدهمين جشن خانه موسيقي


تقدير ظريف وشجريان از شهيدي در مراسم يازدهمين جشن خانه موسيقي


شجريان و نوربخش در مراسم يازدهمين جشن خانه موسيقي


ظريف وشجريان در مراسم يازدهمين جشن خانه موسيقي


ظريف وشجريان در مراسم يازدهمين جشن خانه موسيقي


پيرنياکان، شجريان و مرادخاني درمراسم يازدهمين جشن خانه موسيقي


تقدير از عليرضا قرباني در مراسم يازدهمين جشن خانه موسيقي


استاد خرم ، استاد محمد سرير و پيرنياکان در مراسم يازدهمين جشن خانه موسيقي


اجراي استاد شهرام ناظري در مراسم يازدهمين جشن خانه موسيقي

اجراي شهرام ناظري در مراسم يازدهمين جشن خانه موسيقي


تقدير از شهرام ناظري در مراسم يازدهمين جشن خانه موسيقي


اجراي گروه‌هاي محلي در مراسم يازدهمين جشن خانه موسيقي


سهراب بخشي در مراسم يازدهمين جشن خانه موسيقي

اولین شب کنسرت گروه همنوازان حصار درحالی برگزار شد که اجرای قطعه"مرغ سحر" تنها وجه تمایز این کنسرت از اجراهای برج میلاد و تالار اندیشه بود.

مارادونا پیش از این پیراهنش را به محمود احمدی‌نژاد داده بود.

وقتی درباره‌ی سینما و تاثیرگذاری آن حرف می‌زنیم ناچار از اشاره به دو عامل صنعت و جامعه‌ایم. در واقع آن‌چه تماشا‌گر در سالن‌های سینما می‌بیند برآیند نیروهایی است که راس‌های این هرم قدرت بر هم وارد می‌کنند و نهادهای نظارتی در طول تاریخ این رسانه در پی کنترل و هدایت آن بوده‌اند. این فرآیند همواره در همه جای دنیا امری پیچیده و چالشی بوده است اما در کشور خودمان به خاطر ویژگی‌های جامعه ایرانی: تکثر آن، سویه قوی مذهبی و سنتی‌اش و همچنین نوع نظام اقتصادی غالب- که در آن همه چیز عملا متکی به دولت است- پیچیده‌تر و چالشی‌تر هم شده است. چیزی که قضاوت و تحلیل درباره این امر را سخت می‌کند.

قبل از ابداع سیستم های برش نوین ، طراحان ، مهندسان و هنرمندان مجبور بودند از ارائه ی ایده های پیچیده که نیاز به برش دقیق بر روی انواع مواد داشتند، خود داری کرده یا با هزینه کرد فراوان و صرف زمان طولانی ، فرم های پیچیده را با روش های دیگر پیاده سازی کنند. امروزه با ابداع سیستم برش Water jet با استفاده از جت آب توسط نازل با قطر خروجی پایین تحت فشار بالا، می توان مواد مختلف را با دقت فراوان برش داد. فرمان پذیری سیستم از رایانه، ارسال اطلاعات طرح از فایل مربوطه به واحد پردازش و در نتیجه، حرکت نازل در مسیر طرح شده را امکان پذیر ساخته است.

برش انواع فولاد، اتنلس استیل، آلومینیوم، مس ، برنج، تیتانیوم، چدن و ...

انواع طرح های تزئینی، بر روی شیشه، سنگ، کامپوزیت ها و غیره

کلیه پلاستیک های صنعتی، پلی اتیلن، پلی پروپیلن، PVC، ABS، غیره

مزایای برش با واتر جت:

1.عدم تغییر در ریز ساختار های ملکولی مواد، عدم تنش های مکانیکی و عدم تاثیرات حرارتی و کار سختی در سطوح برش به دلیل سرد بودن فرآیند برش با آب

2.عدم ایجاد پلیسه در سطوح برش و صافی سطح مطلوب

3.کاهش چشمگیر زمان و هزینه نسبت به روش های پر هزینه تر مانند فرز CNC

4.تنوع موادی که می توان با این روش برش زد.

به نقل از بروشور شرکت واتر جت زینلی در نمایشگاه صنعت ۱۳۸۹

بازار دیجیتال- شرکت ViewSonic به تازگی تبلت جدیدش را به بازار معرفی کرده است. تبلت جدید این شرکت که با نام Tegra 2 به بازار معرفی شده قرار است در سال میلادی آینده یعنی سال 2011 روانه بازار شود.

این دستگاه که دارای یک نمایشگر 7/9 اینچی است، قرار است 10 درصد از سهم بازار جهانی تبلت‌ها را در سال 2011 به خودش اختصاص دهد. به همین دلیل هم شرکت ViewSonic پیش‌بینی کرده است که بیش از 45 میلیون دستگاه از این محصول را در سال 2011 به فروش عمومی خواهد رساند. این در حالی است که شرکت Apple اعلام کرده است که 50 درصد سهم بازار جهانی تبلت‌ها را در سال میلادی آینده در اختیار خواهد گرفت.
تبلت Tegra 2 مبتنی بر سیستم عامل آندرويید بوده و مجهز به پردازنده Atom هم هست. کارت گرافیک این تبلت جدید متعلق به شرکت Nvidia است. با این همه اما شرکت ViewSonic هنوز اطلاعاتی درباره قیمت عرضه این محصول اعلام و منتشر نکرده است.

بعضى افراد با ايراد شبهه‏هايى نظير نظامى بودن، نسبت به حضور بسيج يا بسيج دانشجويى در دانشگاههااشكال كرده‏اند و محدوديتهايى را اعمال مى‏كنند. نظر جناب‏عالى چيست؟

بسيج لزوماً يك سازمان نظامى نيست؛ يعنى حتماً سازمان نظامى نيست. بسيج، يعنى مردم. من هم ممكن است عضو بسيج باشم؛ اما نظامى نيستم. در دانشگاه، در كارخانجات، در حوزه‏هاى علميه، در ادارات، همه جا بسيجى هست. بسيج، يك سازمان نظامى نيست. دانشجويان هم بسيجى بودنشان هيچ اشكالى ندارد؛ بلكه بلاشك يك ارزش است. همه هم بسيجى باشند عيبى ندارد.

على‏رغم اين‏كه تمامى اعضاى بسيج، دانشجو هستند و با اختيار و علاقه در بسيج ثبت‏نام كرده‏اند، اما مسؤولان دانشگاهها نسبت به اين گروه سختگيرى مى‏كنند.

نه، من فكر نمى‏كنم كه مناسب باشد نسبت به بسيج سختگيرى شود. البته من حالا چند و چون اين قضيه را نمى‏دانم؛ بايد بعداً از رئيس محترم دانشگاه سؤال كنم، ببينم چنين چيزى اصلاً هست يا نه. در اين مملكت كسى با بسيج بد نيست. بسيج آن‏قدر به اين كشور خدمت كرده كه كسى نمى‏تواند در مفيد بودن آن - بلكه ضرورت آن - ترديد كند. بسيج، يادگار امام است.

چگونه مى‏توان از خطّ فكرىِ ناب ولايت در مسائل روزمرّه و جارى به صورت واضح مطّلع شد تا افراد نتوانند نظرات حضرتعالى را مثلاً خلاف وانمود كنند؟

من آنچه كه در سخنرانيها بيان مى‏كنم، لبّ نظراتم است. اساسيترين نظراتم همانهايى است كه شما در سخنرانيها از من مى‏شنويد. هيچ نظرى درباره مسائل جارى كشور و مسائل اسلام و مسلمين و مسائل اجتماعى وجود ندارد كه من آن را درِگوشى به كسى بگويم و نشود آن را در علن گفت. نظرات من، نظراتى شفّاف و روشن است كه در خطبه نماز جمعه و در سخنرانى با گروههاى مختلف، شما اينها را مى‏شنويد.

مگر در قرآن عزيز ما نيامده است كه انسان آزاد آفريده شده و بزرگترين آزادى، آزادى خواندن و نوشتن است؟ پس چرا در جمهورى اسلامى، اين حق را از ما گرفته‏اند؟

من نمى‏دانم چه كسى اين حق را گرفته است! هر كس گرفته، به من معرفيش كنيد، تا من بروم حقّتان را از او بگيرم و به شما بدهم! حقيقت اين است كه شما جوانان، دوره قبل از انقلاب را در اين كشور نديده‏ايد و بسيارى از كشورهاى دنيا را هم نديده‏ايد. امروز خوشبختانه در ايران، آزادى فكر كردن و فكر را بيان كردن، در دنيا كم‏نظير است. البته من نمى‏خواهم بگويم كه اسلام اين آزادى را بدون قيد و شرط داده است؛ نه، اين‏طور نيست. محدوديتهايى در همين زمينه وجود دارد كه در قوانين ما هم آن محدوديتها پيش‏بينى شده است؛ كه شايد آنچه محصول همه اينهاست، با همان معارف قرآنى كه شما ذكر كرديد، منطبق است. اما آنچه كه امروز محصول همه اينهاست، آزادى است و خوشبختانه وجود دارد؛ خيلى هم خوب است. اين وضعى هم كه الان شما مى‏بينيد من و شما اين‏جا نشسته‏ايم و شما مى‏گوييد و من حرف شما را مى‏خوانم، اين هم جزو چيزهاى كم‏نظير در دنياست. من از اين‏كه وضع در كشور ما، از جهات انسانى و احترام به شخصيت و هويّت انسانى، آن‏چنان خوب باشد كه توقّعات بالاترى را بيافريند، خوشحال مى‏شوم، مانعى هم ندارد؛ اما بدانيد كه اگر شما به جاهاى ديگر - كشورهاى مشابه ما، با سوابقى كه شبيه هم داشته باشيم - برويد و در زمينه مسائل مربوط به آزادى نگاه كنيد، خواهيد ديد كه از اين جهت، خوشبختانه هيچ‏جا نظير ايران نيست.

بهترين شيوه برخورد با منكرات چيست؟

بستگى به اين دارد كه چه كسى بخواهد برخورد كند. اگر شما بخواهيد برخورد كنيد، «زبان» است. شما به غير از زبان، هيچ تكليف ديگرى نداريد. نهى از منكر براى مردم، فقط زبانى است. البته براى حكومت، اين‏طور نيست. اگر منكر بزرگى باشد، برخورد حكومت احياناً ممكن است برخورد قانونى و خشن هم باشد؛ ليكن نهى از منكر و امر به معروفى كه در شرع مقدّس اسلام هست، زبان است؛ «انّما هى اللسان».

تعجّب نكنيد. من به شما عرض مى‏كنم كه تأثير امر و نهى زبانى - اگر انجام گيرد - از تأثير مشت پولادين حكومتها بيشتر است. من چند سال است كه گفته‏ام امر به معروف و نهى از منكر. البته عدّه‏اى اين كار را مى‏كنند؛ اما همه نمى‏كنند. همه تجربه نمى‏كنند، مى‏گويند آقا چرا اثر نمى‏كند؛ تجربه كنيد. منكرى را كه ديديد، با زبان تذكّر دهيد. اصلاً لازم هم نيست زبان گزنده باشد و يا شما براى رفع آن منكر، سخنرانى بكنيد. يك كلمه بگوييد: آقا! خانم! برادر! اين منكر است. شما بگوييد، نفر دوم بگويد، نفر سوم بگويد، نفر دهم بگويد، نفر پنجاهم بگويد؛ كى مى‏تواند منكر را ادامه دهد؟

البته به شما بگويم عزيزان من! منكر را بايد بشناسيد. چيزهايى ممكن است به نظر بعضى منكر بيايد؛ در حالى كه منكر نباشد. بايد معروف و منكر را بشناسيد. واقعاً بايد بدانيد اين منكر است. بعضى گفته‏اند كه بايد احتمال تأثير وجود داشته باشد. من مى‏گويم احتمال تأثير همه جا قطعى است؛ مگر در نزد حكومتهاى قلدر، قدرتمندان و سلاطين. آنهايند كه البته حرف حساب به گوششان فرو نمى‏رود و اثر نمى‏كند؛ اما براى مردم چرا. براى مردم، حرف اثر دارد. بنابراين، پاسخ من اين شد كه بهترين روش براى شما كه از من سؤال كرديد، «زبان» است.

مى‏خواستم نظر حضرتعالى را درباره گروههاى حامى ولايت بدانم.

به نظر من، همه گروهها حامى ولايتند. من در كشور، گروه قابل توجّهى كه ولايت را قبول نداشته باشد، نمى‏شناسم. همه ولايت را قبول دارند. حالا ممكن است بعضى مثلاً عشق و اخلاص بيشترى داشته باشند، بعضى كمتر داشته باشند. مثلاً ولايت ائمّه عليهم‏السّلام را همه قبول داريم؛ اما يك نفر هست كه تا اسم اميرالمؤمنين عليه‏السّلام مى‏آيد، چشمش پُر از اشك مى‏شود. او عشق بيشترى دارد؛ طبعاً ثواب بيشترى هم مى‏برد. يكى هم هست كه نه، حضرت را قبول دارد، امام مى‏داند، مخلص هم هست، حاضر است در راه اميرالمؤمنين عليه‏السّلام كشته هم بشود؛ اما اين‏طور هم نيست كه تا گفتند «السّلام عليك يا اميرالمؤمنين»، چشمهايش پُر از اشك شود. نمى‏شود گفت كه شما چرا ولايت را قبول نداريد و چشمتان اشكى نشد!

همه گروههاى دانشجويى - چه خود گروهها و چه افراد دانشجويى - با من ارتباط دارند و پيش من مى‏آيند و همه‏شان اظهار ارادت به ولايت مى‏كنند. همه قبول دارند؛ نمى‏شود قبول نداشته باشند؛ معلوم است كه قبول دارند. من هم همه‏شان را به يك معنا حمايت مى‏كنم؛ البته نه حمايت مادّى؛ من كه از كسى حمايت مادّى نمى‏كنم. معتقدم اينها بايد در دانشگاه باشند، كار كنند، تلاش كنند، زحمت بكشند و البته مردم را مسلمان و انقلابى كنند. وظيفه تجمّعها و تشكّلهاى دانشجويى اين است كه همّتشان، مسلمان كردن - البته همه مسلمانند - و انقلابى كردن عناصر گوناگونى باشد كه هستند. آنها را پيش ببرند و تهذيب اخلاق و عمق يافتن بنيانهاى اخلاقى و انقلابى را در آنها هدف خودشان قرار دهند.

در روز انتخابات دوم خرداد، منظور شما از اين‏كه فرموديد «هيچ‏كس براى من مثل هاشمى نيست» چه بود؟

علّتش اين است كه آقاى هاشمى از سال 1336 - يعنى چهل‏ويك سال - با من همكارى و رفاقت دارد. رفاقت چهل‏ويك ساله، خيلى است؛ يعنى دو برابر عمر شما. حالا تصادفاً نكته جالبى وجود دارد. آن روزى كه من اين را گفتم، آقاى خاتمى كه انتخاب نشده بود. عجيب است كه آقاى خاتمى هم اتّفاقاً همين مقدار با من سابقه دارد؛ از سال سى و هفت. البته آن وقت ايشان كوچك بودند. سال 1337 كه من مى‏خواستم به قم بيايم، پدر ايشان، مرحوم آيةاللَّه خاتمى - كه مرد بسيار عزيز و بزرگى هم بود - مشهد بودند و ما با ايشان در آن‏جا آشنا شديم. ايشان و برادرانشان، پانزده، شانزده ساله بودند؛ من هم سنّاً خيلى از آنها بزرگتر نبودم - پنج، شش سال بزرگتر بودم - ليكن در آن سنين، پنج، شش سال كاملاً مشخّص است. با ايشان هم سابقه زيادى داريم. به‏هرحال، الان وضع خوب است. الان رئيس جمهورمان كاملاً به ما نزديك است و الحمدللَّه روابط فى‏مابين، بسيار خوب و صميمى است

لطفاً نظر خود را در مورد آينده فعاليتهاى سياسى دانشجويان و سمت و سوى اين حركات بفرماييد.

من حرفم را در اين زمينه گفتم. ببينيد، من سه، چهار سال قبل از اين گفتم كه دانشجويان بايستى سياسى شوند؛ و بعد هم عليه كسانى كه دانشگاه را از سياست دور كردند، تعبير تندى كردم. يك سال بعد از آن، يا همان وقتها، در يك اجتماع دانشجويى گفتم كه اشتباه نكنيد؛ من كه مى‏گويم فعّاليت سياسى، معنايش اين نيست كه فعاليت سياسى حتماً بايد عليه دولت، عليه مسؤولان و عليه نظام باشد. بعضى از بدخواهان، فعاليت سياسى را اين‏گونه تعبير مى‏كنند. فكر مى‏كنند فعّاليت سياسى، يعنى سياسيكارى! اين، يك نوع سياسيكارى و يك نوع تقلّب است كه آدم تصوّر كند فعّاليت سياسى در دانشگاه، فقط با بدگفتن و با فحّاشى كردن و با اهانت كردن به اين و آن حاصل مى‏شود؛ نه. فعّاليت سياسى، براى پيدا شدن قدرت تحليل در دانشجوست. اين دانشجو اگر قدرت تحليل سياسى نداشته باشد، فريب مى‏خورد و فريب خوردن دانشجو، درد بزرگى است كه تحمّلش خيلى سخت است. بالاخره اگر دانشجويان بخواهند قدرت تحليل پيدا كنند، بايد فعّاليت سياسى بكنند؛ بايد سياست را بخوانند، بنويسند، بگويند، مذاكره و مباحثه كنند. تا اين كار نشود، دانشجويان توانايى پيدا نمى‏كنند. عقيده من، هنوز هم همين است.

در تحليلى كلّى، انتخاب جناب آقاى خاتمى، رأى به اصلاح بود و فرصتى طلايى براى تقويت نظام فراهم آورد و انقلاب اسلامى را براى سالها بيمه كرد. در اين شرايط: 1- علّت اين‏كه منصوبين جناب‏عالى در ... از جناح مخالف اين روند انتخاب مى‏شوند، چيست؟ 2- آيا شما نيز يادآورى وظيفه خبرگان رهبرى در مورد نظارت بر ولىّ‏فقيه را توهين‏آميز و تضعيف كننده مى‏دانيد؟

آن جمله‏اى كه اين برادر يا خواهرمان در مورد «رأى به اصلاح» نوشتند، تحليل ايشان است؛ تحليل من از قضيه اين نيست. بالاخره بيست ميليون نفر، با انگيزه‏هايى به رئيس جمهور رأى دادند. شما از كجا مى‏دانيد كه همه اين بيست ميليون نفر، رأى به اصلاح دادند؟ انگيزه‏هاى گوناگونى داشتند؛ به اين انگيزه‏هاى گوناگون، رأى دادند. آنچه كه مسلّم است، اين است كه اين رئيس جمهور، منتخب بيست ميليون جمعيت است؛ اين چيز باارزشى است. اما اين‏كه شما از اين بيست ميليون نفر رفراندم كرده باشيد و به شما گفته باشند ما رأى به اصلاح داديم، نه؛ من نمى‏توانم اين را باور كنم و بپذيرم.

البته همه اصلاح را مى‏خواهند؛ هيچ كس نيست كه اصلاح را نخواهد؛ هيچ‏كس هم نيست كه معتقد باشد در دوره قبل از اين دولت، همه چيز در حدّ اعلاى صلاح بود. نخير؛ مسلّماً اشكالات زيادى بوده است. وقتى شما يك رئيس جمهور را انتخاب مى‏كنيد، انتخاب مى‏كنيد تا آن اشكالات را برطرف كند. در اين هم شكّى نيست؛ همه همين‏طور فكر مى‏كنند و مايلند. اگر در دوره‏ى آينده هم انتخاباتى صورت بگيرد، مسلّم باز همين خواهد بود؛ يك عدّه هستند كه چيزهايى را قبول دارند، يك عدّه هم چيزهايى را قبول ندراند.

اين‏كه منصوبين من در آن دستگاههاى گوناگون، مخالف اين روند هستند، نه؛ من اين را قبول ندارم. نخير؛ آنها هم طرفدار اصلاحند. همانهايى كه اين‏جا اسم آوردند - و من البته اسم نمى‏آورم - افرادى هستند كه اصلاح را دوست دارند؛ بسيار از آنها دولت را دوست دارند؛ خود آقاى خاتمى را دوست دارند و با ايشان همكارى مى‏كنند. به نظر من، اين‏طور قضاوتها، قدرى رجمِ به غيب است و صلاح نيست.

در مورد اين‏كه «آيا يادآورى وظيفه خبرگان رهبرى در مورد نظارت بر ولىّ فقيه را توهين‏آميز مى‏دانيد» بايد بگويم كه نه، چه توهينى؟ مجلس خبرگان، كميسيونى به نام « كميسيون تحقيق» دارد؛ تحقيقش هم طبق خود اصل قانون اساسى است. تحقيق در اين است كه آيا اين رهبرى كه خبرگان يك روز تشخيص دادند كه او حائز شرايط است، باز هم حائز شرايط هست يا نه؟ اصلاً كارشان اين است؛ الان هم هستند و كار هم مى‏كنند. آنها بايد تشخيص دهند كه اين رهبر، آيا علمش كه آن روز تشخيص دادند مجتهد است، باقى است يا نه؛ چون ممكن است انسان دچار نسيان شود و طبيعتاً از صلاحيت مى‏افتد. آن روز تشخيص دادند كه اين شخص عادل است؛ آيا به عدالت باقى است يا نه؟ اگر خداى نكرده گناهى از او سر بزند، از عدالت ساقط مى‏شود. آن روز تشخيص دادند كه اين شخص مدير و مدبّر است و توانايى دارد؛ اما حالا بايد ببينند كه آيا تواناييش باقى مانده است؟ آيا آن روز اشتباه نكردند؟ يا اگر آن روز توانا بوده، از توانايى نيفتاده است؟ نخير؛ بنده نه هيچ احساس تضعيف مى‏كنم و نه توهين؛ اين جزو قانون اساسى است. خود من هم زمان امام، جزو همين مجلس خبرگان بودم. ما زمان امام هم «كميسيون تحقيق» داشتيم؛ هيچ اشكالى ندارد. اين نه اهانت به رهبرى است، نه تضعيف رهبرى است. اگر اين آقايان، اين كميسيون و اين هيأت را تشكيل ندهند، بايد از آنها سؤال شود كه چرا تشكيل نداديد.

مستحضريد كه انتخابات مجلس خبرگان با همه اهميتش در پيش است و متأسّفانه فضاى تشكيك و ترديد در نحوه بررسى صلاحيت داوطلبان توسّط شوراى محترم نگهبان، به هر دليلى واقعيتى انكارناپذير است. آيا صلاح نمى‏دانيد همچنان كه از حضرت امام شاهد بوديم، در اين امر مداخله نماييد؟ به‏هرحال، بررسى صلاحيت كانديداها توسّط شوراى نگهبان، كم و بيش مشكلات دوْرِ مورد اشاره منتقدان را دارد. آيا بهتر نيست با توصيه حضرت‏عالى، شوراى نگهبان اين امر را به مراجعِ معرفى شده از سوى جامعه مدرّسين ارجاع دهد تا اين شائبه رفع گردد؟

شوراى نگهبان، خودش امتحان نمى‏كند؛ ممتحن كس ديگرى است. اداره كار، دست شوراى نگهبان است، والّا شوراى نگهبان وقتش را ندارد كه بخواهد بنشيند و امتحان كند؛ البته صلاحيتش را انصافاً دارد. اين آقايانى كه امروز در اين شورا هستند - به استثناى يك نفر كه در زمان بنده منصوب شدند - كسانى هستند كه حضرت امام اينها را منصوب كردند؛ يعنى به اجتهاد و عدالت اينها امام شهادت دادند. بنابراين جاى شبهه نيست. اين بزرگواران، خودشان امتحان نمى‏كنند. از مدرّسين قم، افراد شايسته و بى‏طرف را مى‏آورند و امتحان مى‏گيرند. امتحان هم - آن طور كه اعلام كرده‏اند - كتبى است؛ بدون نام و بدون سربرگ. بنابراين، هيچ شائبه‏اى وجود ندارد.

اين شبهه دوْرى هم كه گفته‏اند، حرف غلطى است؛ به خاطر اين‏كه اين شوراى نگهبان را رهبرىِ فعلى كه معين نكرده؛ رهبرىِ قبل معيّن كرده‏اند. اين خبرگانى هم كه مى‏آيند، نمى‏خواهند كه رهبرىِ فعلى را انتخاب كنند؛ رهبرى بعد را انتخاب خواهند كرد. اين چه دوْرى است؟ اگر اين رهبرى فوت كند، يا به هر دليل ديگرى كنار برود، آن وقت رهبرىِ بعد را آنها انتخاب خواهند كرد، والّا رهبر فعلى را كه نمى‏خواهند انتخاب كنند. بنابراين هيچ دوْرى نيست.

شما كه بحمداللَّه دانش‏آموخته و فاضل هستيد، بايد روى مسائل دقيق شويد و فكر كنيد. بالاخره هر كارى و هر امتحانى، يك مرجع دارد؛ يك عدّه هم ممكن است قبول نداشته باشند. مهم اين است كه ما بدانيم اين صلاحيت در آن‏جا هست. هم ممتحنين آدمهاى حسابى هستند و هم كسانى كه مديرانِ امتحان خواهند بود و رشته كار در دست آنهاست، مردمان شايسته‏اى هستند. ان‏شاءاللَّه مشكلى پيش نخواهد آمد.

چون صحبت انتخابات خبرگان شد، من هم عرض كنم كه اين انتخابات واقعاً مهمّ است؛ انتخابات ممتازى است. شركت عمومى در آن، بسيار خوب و از جهات مختلفى لازم است. حدّاقلش يك مانور ملى در مقابل دشمنان خارجى است. لذا شما كه شخصيتهاى علمى و جوانان فعّالى هستيد، تلاش كنيد و مردم را وادار نماييد كه در اصل انتخابات شركت كنند. البته مردم خودشان شركت مى‏كنند و نامزد باصلاحيت را ان‏شاءاللَّه در هر شهر و هر استانى برمى‏گزينند. اين انتخابات بايد ان‏شاءاللَّه انتخابات وسيع و خوبى باشد.

اما اين كه شما مى‏پرسيد من نظرم نسبت به وضع كنونى هنر چيست، بايد بگويم كه اگر امروز را با قبل از انقلاب مقايسه كنيد، ما خيلى وضعمان خوب است و برجستگى هم داريم. اما اگر با آنچه كه بايد باشيم، مقايسه كنيم، نه، عقبيم؛ من صريحاً اعتقاد دارم كه عقبيم. ما هنوز در زمينه قصّه‏نويسى، در زمينه شعر و در زمينه هنرهاى نمايشى - يعنى سينما و تئاتر - كاستيهاى زيادى داريم؛ كارهاى نشده فراوانى داريم و انسان ناشيگريهاى متعدّدى را مشاهده مى‏كند. من اميدوارم كسانى كه در رشته‏هاى هنرى فعّالند، همان خودباورى را كه ما در عرصه‏هاى ديگرِ انقلاب در جاهايى مشاهده كرديم و دنيا را به خودش متوجّه كرد - در زمينه صنعت، در زمينه صنايع نظامى و در زمينه‏هاى علمى، واقعاً ما كارهايى كرده‏ايم كه دنيا متوجّه آنها شده است - در زمينه هنر هم بلكه بتوانيم ان‏شاءاللَّه كارهايى بكنيم كه شاخصه‏ى ملت بزرگ ايران و انقلاب بزرگمان باشد. اين اميد را من دارم.

از اين كه ميزبان ما شديد و ما را به خانه خودتان پذيرفتيد، تشكّر مى‏كنم. يك سؤال از حضورتان دارم؛ اما قبل از آن با مقدّمه‏اى خيلى كوتاه سؤالم را مطرح مى‏كنم. مقتضيات و حوادث دوره اوّل انقلاب طورى بود كه نسل جوان آن دوره را به گونه‏اى خاص ترسيم مى‏كرد. آيا نسل جوان امروز هم بايد با همان مقتضيات روبه‏رو باشد؟ يعنى بايد همان سليقه‏ها، همان طرز پوشش، همان نوع حضور در اجتماع، همان خواسته‏ها و همان نيازها را داشته باشد؟ به تعبير ديگر، نسل كنونى جامعه امروزى با شرايطى روبه‏روست كه با شرايط دوران اوّل انقلاب بسيار متفاوت است؛ اما متأسفانه برخى احكامى را براى اين نسل صادر مى‏كنند كه شايد بشود گفت چندان مورد رضايت و خوشايند اين نسل نيست. شما بفرماييد طبيعى‏ترين رفتارى را كه از نسل جوان امروزى مى‏شود انتظار داشت، كدام است؟ يا بهتر بگويم، جناب‏عالى چه خصوصياتى را براى نسل جوان امروزى قبول داريد؟

آنچه كه ما امروز از جوان انتظار داريم، عيناً همان چيزى است كه در روز اوّلِ انقلاب و قبل از انقلاب از جوان انتظار داشتيم. ما از جوان مى‏خواهيم كه در عين پاكى و پارسايى و ديندارى، بانشاط باشد، پُرشور باشد، اهل ابتكار باشد، خلّاق باشد، كار كند، از تنبلى و بيكارگى بپرهيزد، تقوا را براى خودش شعار قرار دهد، واقعاً دنبال تقوا باشد - همان معناى «پرهيزكارى» كه در فارسى معنا مى‏كنند و معناى خوبى هم هست. به نظرم من يك وقت شرحى هم راجع به آن در خطبه‏هاى نمازجمعه گفتم - خويشتندار باشد، از اين نيروى عظيمى كه اسمش جوانى است، در راه تكامل خودش، رشد خودش و خدمت به كشورش، به خانواده‏اش و به محيطش استفاده كند. ما از جوان اين انتظار را داريم؛ هر وقت هم يك اقتضايى دارد. وقتى كه در كشور جنگ هست، از جوان يك انتظار هست؛ وقتى كه در كشور دوره ساختن و سازندگى و تلاشِ اين‏گونه هست، يك انتظار هست؛ آن وقتى هم كه ميدان علم و پيشرفت علمى و تحقيق است و نياز كشور به اين طرف است، از جوان اين انتظار هست. درست هم اين است كه بگوييم از هر جوانى به اقتضاى استعدادش، به اقتضاى شغلش، به اقتضاى خواستها و پسندهايش، انتظاراتى وجود دارد كه مجموع اين انتظارات، در واقع حركت عظيم ملى ما را شكل مى‏دهد و موتورى براى حركت كشور است. جوانان، حقيقتاً به يك معنا موتور محرّكه كشورند؛ هم در امروزشان كه جوانند، هم در فردايشان كه مردان و زنان و مديران و كارگزاران كشور خواهند بود. هر كدام در هر جا كه هستند، با پاكى و پارسايى و ديندارى و تقوا، اين نيروى عظيم جوانى را به كار گيرند.

البته گاهى اوقات هست كه تقوا اقتضايى دارد. مثلاً فرض بفرماييد ما در مورد خانمها، حجاب و آن حفاظ زنانه را - كه در واقع احترام به زن است - مظهر تقوا مى‏دانيم. البته من الان لازم نمى‏دانم كه درباره مسأله حجاب صحبت كنم؛ چون شما همه‏تان باحجابيد و اهل حجابيد و معتقد به حجابيد. حجاب چيز خوبى است؛ حالا چگونه اين حجاب را تأمين كنند، البته ممكن است كه سلايق و نظرها مختلف باشد. به هرحال، انتظار من از جوانان همان چيزى است كه عرض كردم.

موسیقی:

حضور جناب عالى سلام عرض مى‏كنم و از اين كه مسائل جوانان را مورد توجّه و دقّت قرار مى‏دهيد، از حضورتان سپاسگزارم. نقل است موقعى كه زبان از كلام باز مى‏ايستد، موسيقى آغاز به سخن مى‏كند؛ با اين تفاوت كه اين زبان نه تنها منبعث از فرهنگى است كه از آن برخاسته، بلكه مى‏تواند گستره بسيار وسيعترى را كه شامل كلّ دنيا مى‏شود، در برگيرد و به‏عنوان يك زبان بين‏المللى درآيد. همان‏طور كه كلام مى‏تواند جنبه‏هاى مثبت و پويا و ارزشمندى داشته باشد، به همان اندازه هم مى‏تواند سخيف و نادرست و كم ارزش باشد. با توجّه به همين جنبه‏هاى مختلف موسيقى بود كه حضرت امام رحمةاللَّه عليه با توجّهى كه نسبت به موسيقى و اهميت آن در جامعه امروز داشتند، نظرات خودشان را در اين مورد فرمودند و با پاره‏اى ملاحظات خاص كه مورد نظر جامعه ما و اسلام هست، شكل مجاز و غيرغنايى آن را جايز دانستند. بعد از آن هم هرچند كه با سيرِ بطئى موسيقى مواجه بوديم، اما به هر حال شاهد روند روبه رشد موسيقى در كشورمان بوده‏ايم. مسأله‏اى كه وجود دارد و باعث شده كه اين هنر نتواند آن جايگاه واقعى خودش را متناسب با قابليتهاى خودش در جامعه ما پيدا كند، اين است كه به‏طور كلّى امور هنرى و فرهنگى كشور ما، واجد مسؤولان و متولّيان متعددى است كه به‏طور موازى در اين جنبه‏ها تصميم‏گيرى و اعمال نظر مى‏كنند. اگر بخواهيم شفّافتر بگوييم، بايد عرض كنيم كه در اين زمينه‏ها اختلاف سليقه‏هاى زيادى وجود دارد كه باعث شده جوانان و به‏ويژه جامعه موسيقى ما در اين‏خصوص بلاتكليف بمانند. سؤال بنده از حضرت‏عالى اين است كه جداى از آن جنبه‏هاى فقهى كه قبلاً به آن پرداخته و از حضورتان سؤال شده، نظرتان به‏طور خاص در مورد قابليتهاى اجتماعى موسيقى به عنوان يك هنر چيست و اين كه در جامعه امروزى ما، با مقتضيات امروزى ما، با مقتضيات جوان امروز ما، با نوگراييهايى كه جوان ما طالب آن است، فكر مى‏كنيد موسيقى چه شرايطى بايد داشته باشد؟ همچنين نظر خود را درخصوص جنبه‏هاى ويژه در موسيقى غيرسنّتى، به‏عنوان اين‏كه زبانى بين‏المللى - و نه غربى - است، بفرماييد. آيا به اين موضوع قائل هستيد كه بهترين راه مبارزه با تهاجم فرهنگى - كه يكى از مهمترين روشهايش نفوذ از راه هنر و به‏ويژه از راه موسيقى است - ارائه الگوهاى پاك و سره و ناب و متناسب با شرايط ملى و مذهبى كشورمان است؟

اين كه ما بگوييم موسيقى بهترين راه مقابله با تهاجم فرهنگى است، نه؛ من به اين معتقد نيستم كه موسيقى يك چنين كششى داشته باشد.

بهتر است بگويم يكى از راههاى مبارزه با تهاجم فرهنگى است.

بله؛ يكى از راههاست. البته با شرايطى مى‏تواند باشد؛ اما بهترين راهش را اين نمى‏دانم. ببينيد؛ در مورد موسيقى دو حرف وجود دارد: يكى اين كه ببينيم اساساً مشخّصه‏هاى موسيقى حلال و حرام چيست و ديگر اين كه بياييم در مصداق، مرزهايى را مشخّص كنيم تا به‏قول شما، جوانان بدانند كه اين يكى حرام و اين يكى حلال است. البته اين دومى كارآسانى نيست. كار دشوارى است كه انسان از اين اجراهاى موسيقى‏هاى گوناگون - موسيقى خارجى، موسيقى ايرانى هم با انواع و اقسامش؛ با كلام، بى‏كلام - بخواهد يكى‏يكى اينها را مشخّص كند؛ اما مشخّصه‏هاى كلّى‏اى دارد كه آن‏را مى‏شود گفت. البته من هم در جاهايى به بعضى از اشخاصى كه دست‏اندركار بودند، آنچه را كه مى‏توانستم و مى‏دانستم، گفته‏ام؛ حالا هم مختصرى براى شما عرض مى‏كنم.

ببينيد؛ موسيقى‏اى كه انسان را به بيكارگى و ابتذال و بى‏حالى و واخوردگى از واقعيتهاى زندگى و امثال اينها بكشاند، موسيقىِ حلال نيست؛ موسيقىِ حرام است. موسيقى چنانچه انسان را از معنويت، از خدا و از ذكر غافل كند، حرام است. موسيقى‏اى كه انسان را به گناه و شهوترانى تشويق كند، حرام است؛ از نظر اسلام اين است. موسيقى اگر اين خصوصيات مضر و موجب حرمت را نداشته باشد، البته آن‏وقت حرام نيست. اينهايى را كه من گفتم، بعضيش در موسيقى بى‏كلام و در سازهاست؛ بعضى هم حتّى در كلمات است. يعنى ممكن است فرضاً يك موسيقى ساده بى‏ضررى را اجرا كنند، ليكن شعرى كه در اين موسيقى خوانده مى‏شود، شعرِ گمراه كننده‏اى باشد؛ شعرِ تشويق كننده به بى‏بندوبارى، به ولنگارى، به شهوترانى، به غفلت و اين‏طور چيزها باشد؛ آن وقت حرام مى‏شود. بنابراين، آن چيزى كه شاخص حرمت و حليّت در موسيقى است و نظر شريف امام هم در اواخر حيات مباركشان - كه آن نظريه را در باب موسيقى دادند - به همين مطلب بود، اين است. موسيقى لهوى داريم. ممكن است موسيقى - به اصطلاح فقهى‏اش - موسيقى لهوى باشد. «لهو» يعنى غفلت، يعنى دور شدن از ذكر خدا، دور شدن از معنويت، دور شدن از واقعيتهاى زندگى، دور شدن از كار و تلاش و فرو غلتيدن در ابتذال و بى‏بندوبارى. اين موسيقى مى‏شود حرام. اگر اين با كيفيّت اجرا حاصل شود، اگر با كلام حاصل شود؛ فرقى نمى‏كند.

شما مى‏گوييد زبان بين‏المللى. آن موسيقى‏اى كه به‏قول خود شما مرزها را درنورديده و در جاهايى پخش شده، آيا لزوماً موسيقى خوبى است؟ صرف اين كه يك موسيقى از مرز فلان كشور خارج شد و توانست به مثلاً كشورهاى مختلف برود و يك عدّه طرفدار پيدا كند، مگر دليل خوب بودن موسيقى است؟ نه؛ به هيچ وجه. ممكن است موسيقى‏اى باشد كه به شهوترانى و تحرّكات و نشاطهاى شهوى جوانى تحريك مى‏كند؛ طبيعى است كه يك مشت جوانى كه غفلت زده هستند، از اين موسيقى خوششان مى‏آيد. هر جايى كه در دنيا دستشان به اين نوار بيفتد، از آن نوار استفاده مى‏كنند. اين دليل خوب بودن موسيقى نيست.

من نمى‏توانم به‏طور مطلق بگويم كه موسيقى اصيل ايرانى، موسيقى حلال است؛ نه، اين طور نيست. بعضى خيال مى‏كنند كه مرز موسيقى حلال و حرام، موسيقى سنّتى ايرانى و موسيقى غيرسنّتى است؛ نه، اين‏طورى نيست. آن موسيقى‏اى كه مناديان دين و شرع هميشه در دوره‏هاى گذشته با آن مقابله مى‏كردند و مى‏گفتند حرام است، همان موسيقى سنّتى ايرانى خودمان است كه به شكل حرامى در دربارهاى سلاطين، در نزد افراد بى‏بندوبار، در نزد افرادى كه به شهوات تمايل داشتند و خوض در شهوات مى‏كردند، اجرا مى‏شده است. اين همان موسيقى حرام است. بنابراين، مرز موسيقى حرام و حلال، عبارت از ايرانى بودن، سنّتى بودن، قديمى بودن، كلاسيك بودن، غربى بودن يا شرقى بودن نيست؛ مرز آن چيزى است كه من عرض كردم. اين ملاك را مى‏شود به‏دست شما بدهيم، اما اين‏كه آيا اين نوار جزو كدامهاست، اين را من نمى‏توانم مشخّص كنم.

البته الان دستگاههايى هستند كه مميّزى مى‏كنند؛ اما من خيلى هم اطمينان ندارم كه اين مميّزيها صددرصد درست باشد. گاهى مى‏آيند به ما مى‏گويند كه يك نوار بسيار بد يا مبتذلى را به‏صورت مجاز پخش مى‏كنند؛ گاهى هم ممكن است عكس اين اتّفاق بيفتد. من الان نمى‏دانم واقعاً اين مميّزيها چقدر از روى واقع‏بينى و ضابطه‏مندى انجام مى‏گيرد؛ اما آن چيزى كه من مى‏توانم به شما به‏عنوان يك جوان خوب و به عنوان كسى كه مثل فرزندان خودم هستيد به‏عنوان نصيحت و نظر خودم بگويم، اين‏است كه عرض كردم.

به نظرم مى‏رسد كه موسيقى مى‏تواند گمراه كننده باشد، مى‏تواند انسان را به شهوات دچار كند، مى‏تواند انسان را غرق در ابتذال و فساد و پستى كند؛ مى‏تواند هم اين نباشد و مى‏تواند عكس اين باشد. مرز حلال و حرام اين‏جاست. من اميدوارم كه شما جوانان با اين زادِ تقوا بتوانيد وارد ميدان شويد و توليدهايى داشته باشيد كه به معناى حقيقى كلمه هم خصوصيات موسيقى خوب و بليغ را داشته باشد و به معناى حقيقى تأثيرگذار مثبت باشد و حقيقتاً جوانان و روحها را به صفا و به معنويت و به حقيقت رهنمون كند.

ضمن عرض سلام و تبريك و تهنيت خدمت رهبر بزرگوار و عزيزمان و تشكّر از اين‏كه اين فرصت را به ما داديد تا در خدمتتان باشيم. قشر جوان ما براى اين‏كه خلّاقيتهاى خودش را در عرصه‏هاى مختلف به منصه ظهور برساند و در مسائل مختلف اجتماع بتواند تحليل صحيح و درك درستى داشته باشد، نياز به يك محيط سالم و دور از تشنّج دارد؛ اما در حال حاضر و در شرايط كنونى، برخوردهاى بعضاً ناخوشايند جناحها، اين فضا را تا حدودى نامناسب ساخته كه ريشه اين برخوردها هم در بعضى از موارد براى ما واقعاً روشن نيست و ظاهراً به دهه قبل برمى‏گردد. خود اين گروهها هم در متن انقلاب بودند و به خوبى مى‏دانند كه از مهمترين عوامل در پيروزى اين انقلاب و تداوم آن، «وحدت» امت بوده و هست. اما اين درگيريها علاوه بر آن كه به اين وحدت صدمه وارد مى‏كند، ما جوانان را هم دچار يك سردرگمى و يك نوع خستگى كرده است. سؤال من اين بود كه نسل جوان و بخصوص دانشجويان، براى اين كه در شرايط كنونى - كه در شرف ورود به دهه سوم انقلاب هستيم - بتوانند تحليل صحيح و شناخت درستى از مسائل داشته باشند و در فضاى اين درگيريها و جنجالها و هياهوها، از چالشهاى اصلى انقلاب، از مسائل مهم كشور و از دشمنان واقعى خودشان غافل نشوند، تكليفشان چيست و چه‏كار بايد بكنند؟ ديگر اين كه توصيه حضرت‏عالى به جناحهاى مختلف در اين زمينه چيست؟

توصيه‏ى من به جوانان اين است كه گوششان اصلاً بدهكار اين دعواهاى - به قول شما - جناحى نباشد. توصيه من به جناحها هم همانى است كه بارها گفته‏ام: دست بردارند. اما من نكته‏اى را به شما بگويم. ببينيد؛ امروز اختلاف سليقه‏هاى سياسى هست، بگومگوهايى هم هست؛ اما در دنيا سعى مى‏شود كه اين بگومگوها به عنوان يك مبارزه و جنگ تمام عيار وانمود شود. حقيقت قضيه اين نيست. امروز شما به صحنه سياسى بعضى از كشورها نگاه كنيد؛ مثلاً همين دعوايى كه الان بين حزب دمكرات و جمهوريخواه امريكا جريان دارد و كار را به آن‏جاها كشانده كه همه‏تان مى‏دانيد و در روزنامه‏ها و راديوها آن را خوانده و شنيده‏ايد. ببينيد؛ شما اين را مقايسه كنيد با اختلافى كه فرضاً بين هيأت اجرايى و هيأت نظارت بر سر تفسير يك ماده قانون وجود دارد. آيا اينها اصلاً با هم قابل مقايسه است؟ اختلاف و جنگ و مبارزه آن است. اينها كه اختلافى نيست؛ اينها كه جنگ و دعوايى نيست.

البته بعضى از روزنامه‏ها انصافاً بد عمل مى‏كنند. نوع تيتر زدن، نوع مقاله نوشتن و نوع خبر دادن، حاكى از اين است كه يك دعواى عظيمِ دست به‏يقه‏اى است؛ اما حقيقت قضيه اين‏گونه نيست. البته خارجيها مى‏خواهند اين‏گونه وانمود كنند. خارجيها مى‏خواهند بگويند كه الان يك جنگ عميق و دعواى خونين خاكى وجود دارد؛ اما من به شما عرض كنم كه چنين چيزى نيست؛ اين دروغ است. پايه‏هاى اصلى نظام، مسؤولان اصلى نظام، مسؤولان سياسى و اقتصادى نظام و مسؤولان دولتى و غيردولتى ممكن است اختلاف سليقه‏هايى هم با يكديگر داشته باشند؛ اما با هم زندگى مى‏كنند. همان چيزى كه ما به آن «وحدت» مى‏گوييم، همان را دارند.

البته كسانى هم هستند كه با اينها همفكر و همعقيده نيستند؛ آنها جزو اين مجموعه محسوب نمى‏شوند. آحاد ملت هم كه به‏كلّى از اين جناحها خارجند. آحاد ملت راه خودشان را مى‏روند و كار و تلاش خودشان را مى‏كنند. هر كسى با مشكل خودش درگير است و دست و پنجه نرم مى‏كند و آرزوها و آرمانها و شوقها و خواستهاى خودش را دارد. اين‏طور نباشد كه تصوّر شود حالا جنگ عظيم و دعواى آن چنانى‏اى - آن‏طور كه بيگانه‏ها تصوير مى‏كنند و بعضى از آدمهاى غافل كشور هم در روزنامه‏هايشان ارائه مى‏دهند - وجود دارد. خير؛ وجود ندارد. البته اختلاف سليقه هم هست.

وحدت كلمه، رمز پيروزى هر ملتى است. رمز پيروزى انقلاب ما هم واقعاً وحدت كلمه بود. رمز پيروزى در جنگ هم وحدت كلمه بود. رمز پيروزى در دوره‏هاى بعد از جنگ تا امروز هم كه دوره سازندگى است، باز وحدت كلمه است. ما اگر وحدت كلمه نداشته باشيم، اگر نقطه توافق عظيم ملى نداشته باشيم، همه دستاوردهاى اين ملت از دست خواهد رفت. خوشبختانه اين را داريم و مردم گرد آن متّحدند. شما ببينيد در راهپيماييها، در اجتماعات عظيم مردمى، آن‏جايى كه شعارهاى مشترك و آرزوهاى عمومى مردم مطرح مى‏شود، مردم چطور از همه قشرها شركت مى‏كنند و هيچ اختلافى هم با همديگر ندارند.

از آن جا كه نسل جوان، به‏ويژه دانشجو، در مسائل مختلف حقيقت‏جو و كنجكاو است، هميشه به‏دنبال تحليلهاى شفّاف و صحيحى از مسائل است. مسلماً استمرار چنين جلساتى، كه تبادلى بين پرسشها و مسائل جوانان و پاسخهاى جناب‏عالى مى‏شود، خيلى مى‏تواند كمك كند كه دانشجو به تحليلهاى درست برسد و دنبال سياستكاريها نرود و به دامن جناحهاى مختلف نيفتد و در حقيقت يك انديشه سياسىِ و تدبير سياسى درست داشته باشد. مسأله‏اى كه ما در سالهاى گذشته در دانشگاه داشتيم اين بود كه در بحثهاى مختلف با دانشجويان به اين نكته مى‏رسيديم كه به دليل نوپايى نظام و تجربه جديد حكومت اسلامى، به نظر مى‏رسد كه در آغاز، سياستها و روشها و يا انتخاب و انتصاب افرادى كه در قسمتهاى مختلف هستند، بعضاً درست نبوده است و اين يك بازنگرى در اين مسائل را مى‏طلبد. ما با بعضى از دوستان كه در اين خصوص بحث مى‏كرديم، به اين نتيجه مى‏رسيديم كه موضوع «مصلحت» و يا «شأن نظام»، عدم پيرايش در اين مسائل را ايجاب مى‏كند. هميشه اين بحث بين ما دانشجويان هست كه در حقيقت مرز مصلحت چيست؟ فكر مى‏كنم مصلحت انديشى و مصلحت‏كارى، بحث ريشه‏دارى در كلّ تاريخ و جريانهاى مختلف است و هميشه گروههاى مختلف و دشمنان نظام و انقلاب، از اين نكات استفاده مى‏كنند، براى اين كه با تكيه بر اينها، در نسل جوان شبهه ايجاد كنند. در اين جا دو تحليل وجود دارد: يكى اين‏كه به خاطر همين بحثِ مصلحت، در مورد اين مسائل اصلاً بحث نشود؛ ديگر اين كه مردم به عنوان محرمان انقلاب، در مورد اين مسائل و جزئيّاتى كه دارد توجيه شوند و در اين مورد به آنها توضيح داده شود. شما به عنوان رهبر معظّم انقلاب، نظرتان در مورد برخورد با اين مسائل چيست؟

اين مسائل يكسان نيستند و نمى‏شود يك حكم كلّى درباره آنها داد. البته «مصلحت» كه شما مى‏گوييد، طبيعى است كه مصلحت‏انديشى و رعايت مصالح نظام، واقعاً يك اصل است؛ در اين كه شكّى نيست. يك وقت مصلحت يك كشور و مصلحت يك ملت، يك اقدام و حركتى را اقتضاء نمى‏كند. طبعاً مصلحت چيز مهمّى است و نبايد آن را نديده گرفت؛ اما اين‏كه به بهانه مصلحت، ما دائماً كار بد بكنيم و آن را استمرار دهيم، اين البته خيلى غلط است.

من يك نكته را اوّل بگويم و آن اين است كه به نظر من بايستى به مسؤولانِ شناخته شده نظام و كسانى كه بارهاى سنگينى بر دوش دارند، اعتماد كرد. ببينيد؛ شما وقتى سوار اتوبوسى مى‏شويد، طبيعى است كه اين اتوبوس يك‏وقت تند مى‏رود، يك‏وقت كُند مى‏رود، يك‏وقت ويراژ مى‏دهد، يك وقت سبقت مى‏گيرد، يك وقت نمى‏گيرد؛ اگر بنا باشد در هر يك از اين قضايا به راننده بگوييم آقا اين دفعه چرا شما پا روى ترمز گذاشتى، چرا رفتى دنده فلان، چرا رفتى اين طرف، اين كه اصلاً نمى‏شود؛ بايد اعتماد كرد. وقتى نشستيم اين آدم را قبول كرديم و گفتيم كه در اين‏جا اين مسؤوليت را انجام دهد، طبعاً بايد اعتماد كرد.

اما اين كه درباره برخى از مسائل كه به نظر ما عيب است، ما دانشجويان، ما جوانان، ما مجموعه خاص، آيا بحث بكنيم يا نكنيم؛ نه، من نمى‏گويم نبايد بحث بكنيم. البته من اعتقادم اين است بحث كنيد، منتها سعى كنيد بحثتان واقعى باشد؛ يعنى ذهنى نباشد. بحثهاى ذهنى كه با واقعيتها و با اخبار و حقايق سر و كار ندارد و فقط براساس تحليل است، خيلى گمراه كننده است.

بنده در اين‏جا يكى از اقبالهايى كه دارم اين است كه افراد زيادى به عنوان صاحب‏نظر، ناصح، علاقه‏مند به بنده، يا احياناً منتقد، نامه‏هاى تحليلى - غير از نامه‏هاى معمولى كه مى‏آيد - درباره بعضى مسائل مهم مى‏نويسند؛ من هم بعضى از آنها را خودم مى‏خوانم، بعضى را هم خلاصه مى‏كنند و به نظر من مى‏رسانند. مى‏بينم خيلى ازاين تحليلهايى كه انجام مى‏گيرد، ناشى از بى‏اطّلاعى است؛ يعنى از چيزى خبر ندارند. اگر همين نكته گفته شود كه آقا اين حرفى كه شما مى‏گوييد فلان كس به فلان كس زده، من مى‏دانم كه اين دنباله را داشته، يا اين مقدّمه را داشته، يا اصلاً اين حرف گفته نشده، يا در فلان زمان گفته شده، همه اين تحليل طولانى نقش بر آب خواهد شد! من اعتقادم اين است كه جوانان - بخصوص در محيط دانشگاه - بحث و گفتگو كنند؛ اما سعى كنند واقعيتها و اخبار درست بر تحليل آنها سايه بگستراند - يا به تعبير بهتر، پرتو بيفكند - تا تحليلها واقعى باشد. اگر اين كار را بكنيد، به نظر من خوب است.

نكته دوم اين است كه نگذاريد بحثها به جدال كشيده شود؛ جدال بد است. در تعبيرات اسلامى، به همين جدال بد «مراء» مى‏گويند. «مراء» يعنى مرتّب معلومات خود را به رخ كشيدن، و دائماً انسان در مقام مباحثه بخواهد حرف خودش را حتماً حاكم كند. در شرع، اين خيلى مذموم است؛ عقلاً هم چيز ممدوحى نيست. اگر همين دو نكته را رعايت كنيد، به نظر من هرچه بنشينيد فكر كنيد، بحث كنيد، جلسات بزرگ تشكيل دهيد و با همديگر مباحثه كنيد، خوب است. اين روشنگر و صاف كننده ذهنهاست.

من بسيار خوشحالم كه در اين جمع صميمى و دوستانه شركت كرده‏ام. لازم مى‏دانم باز هم از شما تشكّر كنم كه مجال ديدار دو نسل را فراهم كرديد؛ يك نسل ما جوانان امروزى هستيم؛ متولّد در سالهاى آغازين انقلاب و پرورش يافته در دوران طلايى بعد از انقلاب؛ و شما كه از نسل بانيان انقلاب هستيد. آنچه كه بيشتر مورد توجّه نوجوانان است، اين است كه شما و همرزمانتان، در زمانى كه همسن و سال ما بوديد، به‏خاطر انديشه والا و هدف مقدّسى كه‏داشتيد، تلاش مى‏كرديد. همان‏طور كه مستحضر هستيد، ما در آستانه دهه سوم انقلاب هستيم كه مقارن با سالهاى پايانى قرن بيستم ميلادى است. قطعاً يك سرى فراز و نشيبها و گردنه‏هاى جديدى براى ما پيش خواهد آمد كه به دليل موقعيت سنى‏اى كه ما داريم، مسؤوليت سنگينى هم براى گذر از اين گردنه‏ها برروى دوش ما هست. جوانان ايرانى از قبل از انقلاب به‏وسيله افراد آگاهى كه هدف تشكيل حكومت اسلامى را به آنها منتقل مى‏كردند، تكليف خودشان دانستند كه براى پيروزى انقلاب تلاش كنند. بعد از پيروزى انقلاب هم براى حفظ انقلاب در زمانى كه جنگ و مسائل ديگر پيش آمد، تلاش كردند. به هر حال، تا آن جايى كه به ما منتقل شده، جوانان خوب توانستند وظيفه‏شان را انجام دهند؛ اما از اين به بعد براى من و امثال من كه به دليل تعلّق خاصّى كه به انقلاب دارند، طبيعتاً دغدغه خاصّى هم براى اين انقلاب و آينده اين انقلاب و آنچه كه دستاورد خون هزاران شهيد است، دارند، اين نگرانى هست كه اين فراز و نشيبها را چگونه بايد شناخت؛ چگونه بايد با آنها مقابله كرد؛ چگونه بايد براى طى كردن آنها آماده شد؟ از شما به‏عنوان يك پدر مهربان تقاضا مى‏كنم كه نصايح خودتان را بفرماييد.

همان‏طور كه شما مى‏گوييد، در سالهاى آينده و در همه دوره‏هاى عمر شما جوانان - كه ان شاءاللَّه طولانى باد و طولانى خواهد بود - با بسيارى از مسائل مواجه خواهيد شد. هر انسان زنده‏اى طبعاً با مسائل فراوانى مواجه مى‏شود. حالا آيا اين مسائلى كه در سالهاى آينده وجود خواهد داشت، دشوارتر از مسائلى خواهد بود كه ما آن را فرضاً در دهه‏هاى گذشته تجربه كرديم، يا آسانتر خواهد بود؛ اين هم قابل تشخيص نيست. يعنى نمى‏شود الان گفت كه مسائل آينده ما دشوارتر خواهد بود از آنچه كه در گذشته داشتيم؛ نخير، ما اين را نمى‏توانيم يقيناً بگوييم - ممكن است باشد، ممكن است نباشد - اما آن كه من مى‏توانم به شما جوانان سفارش كنم، اين است كه جوان اوّلاً بايد احساس مسؤوليت كند؛ يعنى واقعاً خودش را مسؤول بداند و بخواهد كه زندگى را با پاى خودش پيش ببرد و حركت كند و مثل پر كاهى در امواج حوادث نباشد. ثانياً با ايمان حركت كند - ايمان نقش بسيار مهمّى در پيشرفت در همه ميدانها و نيز پيروزى بر همه موانع دارد - ثالثاً بصيرت و آگاهى داشته باشد. اگر جوانان اين سه خصوصيت را در خودشان تأمين كنند - كه البته كار چندان آسانى نيست؛ اما بسيار ممكن هست - من خيال مى‏كنم كه هر وضعى دنيا پيدا كند - ارتباطات پيشرفت كند، تمدّنهاى گوناگون به عرصه بازار تمدّنها در دنيا پا بگذارند، قدرت بزرگى در دنيا از بين برود، قدرت جديدى به‏وجود آيد؛ ايران چالشهاى گوناگونى در مسائل اقتصادى و سياسى و غيره با ديگران داشته باشد، نداشته باشد - در همه زمينه‏ها شما مى‏توانيد موفقيّت خودتان را تضمين كنيد. سعى كنيد اين سه خصوصيتى را كه من گفتم، در خودتان به‏وجود آوريد. ببينيد؛ من كه مى‏گويم سعى كنيد به‏وجود آوريد، اعتقادم اين است كه سعيها يك اندازه نيست، يك اندازه هم موفّق نيست؛ اما اعتقاد ديگرم اين است كه هر كسى سعى كند، بالاخره توفيقى خواهد داشت.

آن احساس مسؤوليتى كه من مى‏گويم، در مقابل حالت «وِلِش» قرار دارد. بعضى از جوانان هستند كه اگر گفته شود اين كار را بكن، مى‏گويد وِلِش! مثلاً امتحانات درسى يا قضيه ديگرى در پيش است، مى‏گويد وِلِش! اين «وِلِش» بدترين بلا براى جوانان است. احساس مسؤوليت، يعنى رها كردن اين حالت «وِلِش».

ايمان هم يعنى اين كه انسان واقعاً مؤمنانه وارد ميدان شود. سعى كنيد ايمانتان را قوى كنيد. الحمدللَّه همه شما دلهايتان پاك و صاف است و ايمانها در دلهايتان مى‏درخشد - انسان مى‏تواند اين را حس كند - در عين حال بكوشيد آن را عميق كنيد، تا با هر حادثه‏اى متزلزل نشود. با مطالعات خوب، با استفاده از انسانهاى والا و استادهاى خوب، آن را تقويت كنيد.

در خودتان بصيرت ايجاد كنيد. قدرت تحليل در خودتان ايجاد كنيد؛ قدرتى كه بتوانيد از واقعيتهاى جامعه يك جمعبندى ذهنى براى خودتان به‏وجود آوريد و چيزى را بشناسيد. اين قدرت تحليل خيلى مهمّ است. هر ضربه‏اى كه در طول تاريخ ما مسلمانان خورديم، از ضعف قدرت تحليل بود. در صدر اسلام هم ضرباتى كه خورديم، همين‏طور بوده كه حالا اينها بحثهاى تفسيرى زيادى دارد. در دوره‏هاى گوناگون ديگر هم همين‏طور است. نگذاريد كه دشمن از بى‏بصيرتى و ناآگاهى ما استفاده كند و واقعيتى را واژگونه در چشممان جلوه دهد.